મહીસાગર જિલ્લાના લુણાવાડા શહેરથી ફક્ત ૧૦ કિલોમીટર દૂર આવેલું નવા મુવાડા ગામનું શેરો ફળિયું આજે પણ અંધકારમાં ડૂબેલું છે. દેશ આઝાદીના ૭૫ વર્ષ પછી પણ આ ફળિયાના નાયક સમાજના ૧૫-૨૦ પરિવારોને વીજળી, પાણી કે રસ્તાની મૂળભૂત સુવિધાઓ નથી મળી. સરકારની ઝૂંપડપટ્ટી વીજળીકરણ યોજના અને જ્યોતિગ્રામ યોજનાના દાવા અહીં ખોખલા લાગે છે.
આ ફળિયું ઘનઘોર જંગલો અને પગદંડીઓથી ઘેરાયેલું છે. અહીં વાહનો આવી શકતા નથી, એટલે લોકોને પગપાળા દોઢ-બે કિલોમીટરનું અંતર કાપવું પડે છે. કાચા માટીના મકાનો, લાકડા-પથ્થરોથી બનેલા ઘરો અને ગરીબીમાં જીવતા નાયક સમાજના લોકોની હાલત દયનીય છે. ઘરોમાં બારીઓ નથી, એક જ બારણું હોવાથી દિવસે પણ પ્રકાશ ઓછો આવે છે. રાત્રે તો ડીઝલથી ચાલતા દીવાના અજવાળે ઘરકામ થાય છે, કારણ કે સરકારે કેરોસીન આપવાનું બંધ કરી દીધું છે.
અહીંના લોકો ખેતીમાં મજૂરી કરે છે અને જંગલમાંથી લાકડાં વીણીને ગુજરાન ચલાવે છે. ઉજ્જવલા યોજના અહીં પહોંચી નથી, એટલે માટીના ચૂલા પર રસોઈ થાય છે. બાળકો ૩ કિલોમીટર દૂર સાત તળાવ ગામની પ્રાથમિક શાળામાં પગપાળા ભણવા જાય છે, કારણ કે રસ્તો નથી એટલે શાળાની પરિવહન સુવિધા પણ નથી. હેન્ડપંપ બંધ હાલતમાં છે, એટલે પાણીની સમસ્યા પણ ગંભીર છે.
ગામના વૃદ્ધ મંગળભાઈ નાયકા કહે છે, “નેતાઓ વોટ માટે આવે છે, વાયદા કરે છે, પણ પછી ચૂંટણી સુધી દેખાતા નથી.” ગામના અનિલ પટેલે પાંચ વર્ષથી રજૂઆતો કરી છે, પણ એમજીવીસીએલ સહિત કોઈ અધિકારીએ પગલાં લીધાં નથી. એમજીવીસીએલના ડેપ્યુટી ઇજનેર કલ્પેશ કામોલ કહે છે, “અમને કોઈ અરજી મળી નથી. ભલામણ આવે તો સર્વે કરી કનેક્શન આપીશું.”
આ ફળિયાના લોકો રાત્રે જંગલમાં બેટરીના અજવાળે જવું પડે છે, જ્યાં જંગલી જાનવરોનો ભય રહે છે. શૌચાલય યોજના પણ અહીં પહોંચી નથી. મચ્છરોનો ત્રાસ અને ગરમીમાં લોકો મરવાના વાંકે જીવે છે. એક વૃદ્ધ મહિલા કહે છે, “મારી ઉંમર ૬૫ વર્ષ થઈ, પણ જીવન આમ જ પૂરું થશે. અમારા બાળકોનો પણ એ જ વારો આવશે.”
આ ગામના લોકોની એક જ માંગ છે: વીજળી, પાણી અને રસ્તાની મૂળભૂત સુવિધાઓ. જ્યારે શહેરોમાં થોડી વાર લાઇટ ગઈ તો હાહાકાર મચે છે, ત્યારે આ ગામ આજે પણ સદીઓ પાછળ જીવે છે. સરકાર અને સ્થાનિક અધિકારીઓએ આ ફળિયાની સમસ્યાઓનું ઝડપથી નિરાકરણ લાવવું જોઈએ, જેથી નવા મુવાડાના શેરો ફળિયાના લોકો પણ આઝાદીનો સાચો અર્થ અનુભવી શકે.
