રતિ અગ્નિહોત્રી, જેમણે 10 વર્ષની ઉંમરે મનોરંજન ઉદ્યોગમાં પોતાની કારકિર્દી શરૂ કરી હતી, તેમણે કમલ હાસન સાથે કે. બાલાચંદરની ફિલ્મ 'એક દુજે કે લિયે'થી હિન્દી ફિલ્મોમાં પ્રવેશ કર્યો હતો. તાજેતરના એક ઇન્ટરવ્યુમાં, અભિનેત્રીએ બે દિગ્ગજો સાથે કામ કરવાના પોતાના અનુભવને યાદ કર્યા.
ધ હોલીવુડ રિપોર્ટર ઇન્ડિયા સાથેની વાતચીત દરમિયાન, વરિષ્ઠ અભિનેત્રીએ જણાવ્યું કે, “EDKL ની મારી પહેલી યાદ વિશાખાપટ્ટનમમાં આઉટડોર શૂટની છે. અમે થોડા મહિનામાં શૂટિંગ પૂરું કરી દીધું હતું, પરંતુ તે સમયે કોઈ ફિલ્મ ખરીદવા તૈયાર નહોતું. શૂટિંગ મુશ્કેલ, થકવી નાખનારું અને શારીરિક રીતે માંગણી કરનારું હતું – કલાકારો અને ટેકનિશિયન બંને માટે. ખડકાળ દરિયાકિનારા પર ચાલ્યા પછી અમારા પગમાં ફોલ્લા પડી ગયા હતા. સ્થળ એવું હતું કે કોઈપણ પ્રકારના પગરખાં પહેરવા શક્ય નહોતા, ચપ્પલ પણ નહીં, અને વિશાખાપટ્ટનમ ખૂબ જ ગરમ હતું. સિનેમેટિક રીતે, સ્થાનો સુંદર લાગતા હતા પરંતુ વાસ્તવિકતામાં, તે અમારા માટે ખૂબ જ મુશ્કેલ હતા. આખી ટીમને સલામ.”
રતિ અગ્નિહોત્રીએ એ પણ જણાવ્યું કે કે. બાલાચંદરે તેમને દ્રશ્યો સમજવામાં મદદ કરી હતી કારણ કે તેમને તમિલ બરાબર બોલતા આવડતું નહોતું. રતિએ કહ્યું, “એક શોટ હતો જેમાં કમલ મારા પેટ પર લટ્ટુ ફેરવે છે અને મને ગુદગુદી થતી હોવાથી હું કચવાઈને હસું છું. પછી બીજો એક શોટ છે જ્યાં તેનો ફોટો સળગાવવામાં આવે છે, પરંતુ હું તેની રાખને ચાના કપમાં ભેળવીને પી જાઉં છું. મને ખબર નહોતી કે હું તે બીજી રીતે કરી શકું છું – બાલાચંદર સરે મને કોઈ વિકલ્પ આપ્યો નહોતો.”
તેમણે આગળ કહ્યું, “તેઓ મને અમુક દ્રશ્યોમાં બળવાખોર બનવાનું કહેતા, પણ મને બળવાખોરી શું છે તે ખબર નહોતી. તેથી, તેમણે કહ્યું, ‘ગુસ્સે થા.’ મને ખબર નથી કે મેં પ્રેમમાં પડેલી યુવતીની લાગણીઓ, તે મૃત્યુ સુધી સાથે રહેવાની લાગણીઓ કેવી રીતે રજૂ કરી – તે સમયે, મને ખબર નહોતી કે તે શું છે. મેં મારા દિગ્દર્શકની સૂચનાઓનું પાલન કર્યું અને તેથી જ હું તે કરી શકી.”
કમલ હાસન જેવા કલાકાર સાથે કામ કરવું રતિ અગ્નિહોત્રી માટે પડકારજનક અને ભયાવહ બંને અનુભવ હતું. શરૂઆતમાં થોડી “ડરી ગયેલી” હોવાનું સ્વીકારતા, રતિ અગ્નિહોત્રીએ કહ્યું, “પરંતુ તેમણે મને ક્યારેય અસ્વસ્થતા અનુભવવા દીધી નથી. કમલ એક તેજસ્વી અભિનેતા છે, સેટ પર અને મારા દ્રશ્યોમાં ખૂબ મદદરૂપ છે. ચેન્નઈના તાજ હોટેલની અંદર એક નાની લિફ્ટમાં ‘મેરે જીવન સાથી’ ગીતનું શૂટિંગ મજાનું હતું પણ તે જ સમયે મુશ્કેલ પણ હતું. અમારે આઠ કલાકમાં પૂરું કરવાનું હતું. કૂદકા મારતી વખતે અને ફરતી વખતે, અમારે કેમેરાના એંગલનું ધ્યાન રાખવું પડતું હતું જેથી કટ ન થઈ જઈએ. આજે પણ લોકો EDKL અને મારા પાત્ર સપનાને યાદ કરે છે. દરેક ફિલ્મ તમને કંઈક આપે છે, પરંતુ EDKL એ મને બધું આપ્યું છે.”
